Que é soñar se non se pode retroceder á natureza íntima do soño?
Confrontando a ambigüidade baixo o ferinte amencer,
non hai cartas de amor fermosas
nin certeza algunha de agasallos preciosos.
Vivimos na mesma mediocridade.
Vivimos de parasitar o mundo
como sarna nun corpo doente,
alentando musas e castelos délficos.
Da-me pan do teu sabor a pel!
Da-me da túa mirada iridescente!
Adoitaba cortar as ás dos paxaros
para ver como se apresuraban a voar
como pallasos de pés grandes.
Gustaba-lle pescar aves co anzol
mentres abrían os peteiros a se afogar no cansazo,
perdidas no mar da inclemencia.
Puta ou poeta?
Zorra de palabras gastadas polo uso.
Consolaras ó pensar
que unha e outra son de distinta condición;
pero no fondo sabes que teñen a mesma esencia.
¿Qué es soñar si no se puede retroceder a la naturaleza íntima del sueño?
Confrontando la ambigüedad bajo el hiriente amanecer,
no hay cartas de amor hermosas,
ni certeza alguna de regalos preciosos..
Vivimos de la misma mediocridad.
Vivimos parasitando el mundo
como sarna en un cuerpo doliente,
alentando musas y castillos délficos.
Dame pan de tu sabor a piel!
Dame de tu mirada iridiscente!
Solía cortar las alas de los pájaros
para ver cómo se apresuraban a volar
como payasos de pies grandes.
Le gustaba pescar aves con el anzuelo
mientras abrían los picos y se ahogaban en el cansancio,
perdidas en el mar de la inclemencia.
¿Puta o poeta?
Zorra de palabras gastadas por el uso.
Te consolarás al pensar
que una y otra son de distinta condición;
pero en el fondo sabes que tienen la misma esencia.


Gracias por publicarlo. Soy un Rodríguez más, no un González (pero el nombre es lo de menos) Me gusta la foto del encabezamiento, pero en el correo te envié otra (puedes comprobarlo) Ahora te toca a ti comentar. Saludos.
ResponderSuprimirEs cierto, Raúl, había guardado tu foto pero al final no la subí. Espero rectificar mi error así como el de tu nombre
ResponderSuprimirEso espero: es un error demasiado grave (risas). Estoy pensando en la penitencia!!!!!!!!!!!!!!!
ResponderSuprimirNon sei se é exactamente a poesía que procuro, pero ten algo... Como dicir? É do típico poema que se crea a través dunha ambientación, talvez coa presenza dalgunha melodía que acade a atmosfera adecuada? Xa me contaredes.
ResponderSuprimirlobezno
Pois si, estás no certo. Moitas veces e difícil conseguir un intre de inspiración que poidamos roubar a monotonía da nosa existencia. As veces conflúen frases soltas con resolución e outras que apenas acadan a seguir un fío estrutural. Por intres, recorro á musica para incrementar a experiencia da emoción, e saen destes poemas (ambientais, etéreos) Neste axudei-me de Luar na Lubre.
ResponderSuprimirGracías polo teu interés!